آخرین بهروزرسانی: ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۶
سامانههای دولتی، دانشگاهی و استخدامی تقریباً همیشه فایل را از چهار جهت میسنجند: حجم آن به بایت، نوع آن، ابعاد آن به پیکسل اگر تصویر باشد، و گاهی نام آن. پیام خطا بهندرت میگوید کدامیک مشکل داشته — «فایل نامعتبر» میتواند هر کدام باشد — پس بهتر است پیش از تلاش دوباره، هر چهار مورد را بررسی کنید.
یک کیلوبایت هم میتواند ۱٬۰۰۰ بایت باشد و هم ۱٬۰۲۴ بایت، و هر دو معنا رایج است. پس سقف «۱۰۰ کیلوبایت»، بسته به اینکه سامانه چطور ساخته شده، یا ۱۰۰٬۰۰۰ بایت است یا ۱۰۲٬۴۰۰ بایت — و خود سامانه نمیگوید کدام.
رایانهٔ خودتان هم این سردرگمی را بیشتر میکند. File Explorer ویندوز حجم را با واحدهای ۱٬۰۲۴تایی میشمارد اما باز هم «KB» مینویسد، در حالی که مک با هزارتاییها حساب میکند. عکسی با حجم ۱۰۱٬۰۰۰ بایت در ویندوز حدود ۹۹ کیلوبایت نشان داده میشود — روی صفحهٔ شما زیر سقف است، اما در سامانهای که با هزارتایی میشمارد از سقف بالاتر.
قاعدهٔ مطمئن این است که زیر عدد کوچکتر بمانید. وقتی در ابزارهای کاهش حجم این سایت ۱۰۰ کیلوبایت وارد میکنید، هدف ۱۰۰٬۰۰۰ بایت است؛ بنابراین نتیجه به هر روشی که سامانه بشمارد، از نظر حجم پذیرفته میشود. اگر سامانه نوشته «حداکثر ۱۰۰ کیلوبایت»، چند کیلوبایت پایینتر را هدف بگیرید، نه دقیقاً روی خط.
اگر نام photo.heic را به photo.jpg تغییر دهید، خود فایل عوض نمیشود. بسیاری از سامانهها بهجای نام، چند بایت اول فایل را نگاه میکنند و آن را رد میکنند — یا میپذیرند و بعد نمیتوانند آن را به کارشناسی که پروندهتان را بررسی میکند نشان دهند.
JPG و JPEG یک قالباند با دو املای متفاوت؛ سامانهای که یکی را میخواهد، دیگری را هم میپذیرد. HEIC فرق دارد: قالب پیشفرض عکسهای آیفون است و بسیاری از سامانهها و رایانههای ویندوزی قدیمیتر نمیتوانند آن را بخوانند. آن را بهدرستی با تبدیل HEIC به JPG تبدیل کنید، یا برای عکسهای بعدی، در تنظیمات دوربین آیفون قالب «سازگارترین» (Most Compatible) را انتخاب کنید.
برای اسناد، «فقط PDF» یعنی یک PDF واقعی. عکسِ یک صفحه که با قالب JPG ذخیره شده، بهجای آن پذیرفته نمیشود؛ تبدیل JPG به PDF یک یا چند عکس را به یک فایل PDF تبدیل میکند.
قواعد عکس اغلب به میلیمتر نوشته میشوند، چون از عکسهای چاپی گذرنامه آمدهاند — رایجترینشان ۳۵ × ۴۵ میلیمتر است. اما فایلی که بارگذاری میکنید با پیکسل سنجیده میشود. پل میان این دو DPI است (تعداد نقطه در هر اینچ): پیکسل = میلیمتر ÷ ۲۵٫۴ × DPI. با ۳۰۰ DPI، اندازهٔ ۳۵ × ۴۵ میلیمتر میشود ۴۱۳ × ۵۳۱ پیکسل.
تغییر عدد DPI که داخل فایل ذخیره شده، بهتنهایی هیچ اثری ندارد: تصویری که ۸۰۰ پیکسل عرض دارد، همچنان ۸۰۰ پیکسل میماند. اگر سامانه حداقل یا حداکثر ابعاد پیکسلی خواسته، خود تصویر باید تغییر اندازه بدهد؛ و اگر شکل خاصی خواسته — مربع، یا ۳۵ در ۴۵ — باید به همان شکل برش بخورد، نه اینکه کشیده شود. وگرنه صورت از ریخت میافتد و حتی اگر نرمافزار آن را بپذیرد، کارشناسی که عکس را میبیند ردش میکند.
برای عکس ویزا و گذرنامه، ابزار ساخت عکس ویزا قواعد پیکسل، حجم و شکلِ هر مقصدی را که در فهرستش هست در خود دارد، همراه با تاریخ آخرین باری که هر قاعده با منبع رسمی تطبیق داده شده است.
ترتیب مهم است. هر مرحله بایتهایی را حذف میکند بیآنکه به چیزی که برای سامانه مهم است دست بزند، و فقط مرحلهٔ آخر است که با چشم دیده میشود:
PDFی که از یک سند Word ساخته شده معمولاً کمحجم است، چون حروفش بهصورت متن ذخیره شدهاند. PDFی که از اسکن یا عکس گرفتن از کاغذ ساخته شده، مجموعهای از تصویرهاست — و همین تصویرها هستند که PDF را سنگین میکنند.
برای اسناد چاپی، ۱۵۰ تا ۲۰۰ DPI برای خواندن راحت کافی است، و صفحهٔ سیاهوسفید لازم نیست رنگی اسکن شود. اگر سامانه چند کادر بارگذاری جداگانه دارد، معمولاً جا دادن هر سند در کادر خودش آسانتر از فشردن همه در یک فایل است. کاهش حجم PDF حجم هدف را از شما میگیرد، و جدا کردن صفحات PDF یک فایل طولانی را به چند بخش تقسیم میکند.
کادر امضا معمولاً از همه سختگیرتر است — برخی سامانههای آزمون و بانکی در هند فایل JPG با حجم ۱۰ تا ۲۰ کیلوبایت میخواهند. با جوهر تیره روی کاغذ سفید ساده امضا کنید، در نور روز و بدون سایه از آن عکس بگیرید، دورِ امضا را تنگ برش بزنید و سپس حجمش را کم کنید. تغییر اندازهٔ امضا دو مرحلهٔ آخر را تا همان اندازهای که این سامانهها میخواهند انجام میدهد.
این صفحه به زبانهای دیگر: English · العربية · বাংলা · Deutsch · Español · Français · עברית · हिन्दी · Bahasa Indonesia · Português · Русский · Türkçe · اردو · 中文